Það er aldeilis sem þessi blessaði tími líður. Nóvember er um það bil hálfnaður og það þýðir bara eitt, jólin eru á næsta leiti. Það er nú reyndar alveg einn og hálfur mánuður síðan maður sá fyrstu jóla auglýsinguna, þar sem Garðlist eða hvaða fyrirtæki það var auglýsti í gríð og erg jólaskreytingaþjónustu og að fólk ætti að panta tímanlega fyrir jólin. Mér hefur reyndar alltaf þótt hund leiðinlegt að jólaskreyta en kommon… ráða menn í vinnu við að skreyta húsið sitt? Ég hugsa allavega að það væri eitt af því síðasta sem mér dytti í hug… alveg sama hversu stressaður og í mikilli tímaþröng maður væri.

Nú eru hins vegar allflest fyrirtækin sem auglýsa af einhverju viti í sjónvarpi komnar með jóla-auglýsingarnar í gang. Margir tala um að verið sé að fyrirtæki séu að reyna að teygja ‘jóla törnina’ til þess að græða sem mest. Ég veit ekki með ykkur en þótt ég sjái jólaauglýsingu eða skraut í október kemst ég ekkert fyrr í jólaskapið góða. Jólin eru hátíð fjölskyldunnar og er það algjörlega undir minni fjölskyldu komið hvenær ég kemst í jólaskap. Þegar mamma setur jóladisk í spilarann og byrjar að skreyta heima fyrir og þegar fólkið byrjar að tala um hvað það eigi eiginlega að gefa hinum og þessum í jólagjöf.

Það er að skapast nokkur hefð fyrir því hjá mér að skreppa til Þórhalls bró og Hrundar í London fyrir jólin og ætla ég að sjálfsögðu ekki að bregða út af vananum þessi jólin. Ég, Thelma, Ingólfur bró og Kristrún ætlum að skella okkur til þeirra strax eftir próf, eða 13. des og verðum við í jólagjafainnkaupum og fleiru til 17. des. Algjör snilld að klára jólagjafakaupin í London… ódýrara & aaaaaðeins fjölbreyttara úrval. Mæli með þessu!

…bara unnið undir pressu? Djöfull að hafa ekki séð leikinn samt!

Var rétt í þessu að lesa frásögn manns hér í bæ, þar sem hann lýsir því að hann hafi orðið vitni af því að unglingur í Grunnskólanum hér í Eyjum hafi verið að drekka áfengi fyrir utan húsið hans klukkan 9 um morguninn á skólatíma. Strákurinn var að gúffa í sig hálfum líter af bjór eldsnemma um morgun og það á skólatíma. Ég veit eiginlega ekki hvernig ég á að orða mín viðbrögð við þessu, ég er eiginlega bara orðlaus. Þetta eru að sjálfsögðu skelfilegar fréttir og ættu vonandi að vekja viðbrögð foreldra og kennara hér í bæ. Maður vissi svo sem að það eru alltaf einhverjir krakkar sem byrja að fikta við áfengi í efstu bekkjum grunnskóla, en að um sé að ræða neyslu áfengis í byrjun dags, á skólatíma hlýtur að gefa til kynna að ekki sé allt með felldu heima hjá viðkomandi. Ég hef í það minnsta ekki heyrt um svona lagað áður.

En þetta var nú samt ekki ástæða þess að ég gaf mér tíma til að henda inn nokkrum línum. Í þessari frétt (sem er reyndar blogg frá Þorkeli Sigurjónssyni) talar hann um eigin reynslu af áfengi þegar hann var á grunnskólaaldri, og að sú reynsla hafi verið kveikjan að yfir 40 ára baráttu hans við Bakkus. Ég þekki ekki hans sögu, en samgleðst honum að hafa náð að vinna úr sínum vandamálum að sjálfsögðu. Ég er bara ekki sammála honum þegar hann segir að með “meiru og betra aðgengi” að bjór og léttvíni, (þar sem hann er að tala um frumvarp sem var lagt fyrir á Alþingi og felur í sér að bjór og létt áfengi verði selt í verslunum) sé verið að stuðla að aukinni unglingadrykkju – eða bara aukinni drykkju yfir höfuð.

Ég tel rót áfengisvandans liggja dýpra en í hversu auðvelt (eða ekki) það sé að útvega sér áfengi. Það vita það allir að unglingur sem langar í áfengi, reddar sér áfengi á einn eða annan hátt. Ég held ég geti nú alveg fullyrt það að unglingadrykkja hér á Íslandi er ekkert minni en í nágrannalöndum okkar, þar sem áfengi er selt í verslunum. Þvert á móti hafa Íslendingar orð á sér sem djammkóngar og eru til dæmis auglýstar ferðir hingað til lands þar sem tekið er fram að djammið í Reykjavík sé engu líkt þar sem djammað er fram á morgun og jafnvel lengur, og held ég það séu orð með réttu. Ástandið í miðbæ Reykjavíkur hefur örugglega aldrei verið skuggalegra, fréttir af líkamsárásum, stungum og þess háttar hafa aldrei verið fleiri en nú.

Ég myndi halda að aðstæður heima hjá þessum unga manni, sem Þorkell sá sötra á bjór fyrir utan heima hjá sér klukkan 9 um morgun á skóladegi, sé ástæða þess að hann snýr sér að áfenginu til að “deyfa” tilveruna. Það hvort ákveðið verði að selja áfengi í verslunum eða ekki mun örugglega ekki hafa nein áhrif á það hvort hann eigi eftir að gera þetta aftur eða ekki. Þetta er einstakt dæmi, ég hef allavega aldrei heyrt um svona lagað áður og maður skyldi ætla að ekki sé allt í lagi heima fyrir hjá viðkomandi. Er þá ekki réttara að eiga við þann vanda áður en farið er í að “fyrirbyggja” annan hugsanlegan vanda?

Maður spyr sig…